Interesuje Cię multimedialne szkolenie z pisania, fotografii, grafiki, internetu i social mediów? Pisz na biuro@amaf.pl

Zeskanuj moją cyfrową wizytówkę

Kody QR (Quick Response) to znakomity sposób na szybkie przekazywanie informacji. Można za ich pomocą zapisać tekst, adres strony internetowej czy własną wizytówkę. Wystarczy zainstalować w swoim smartfonie aplikację o nazwie Scan, uruchomić ją i zeskanować kod, by wszystkie zawarte w nim informacje zapisały się w pamięci komórki. Jak stworzyć taki kod? Można to zrobić online. Wystarczy wpisać w Google „QR generator” i wejść na jedną z wyświetlonych stron, np. na http://www.qr-online.pl/.

Szkolenie dziennikarskie dla lokalnych mediów ze Śląska

Kolejny raz miałem przyjemność prowadzić szkolenie dziennikarskie dla redakcji tytułów, wydawanych przez Arka Gruchota z Raciborza: Nowin Raciborskich, Nowin Wodzisławskich, Tygodnika Rybnickiego oraz ich wspólnego portalu Nowiny.pl. W przeciwieństwie do szkolenia sprzed roku, poświęconego głównie organizacji i planowaniu pracy redakcyjnej oraz fotografii i grafice prasowej, tym razem tematyka była multimedialna. Celem było pokazanie dziennikarzom, jak w prosty i szybki sposób można przełożyć tematy z gazet do internetu – w formie video.

Zwykle dziennikarze piszący mają z tym problem: ruchomy obraz to zupełnie inny język przekazu, niż tekst. Chociaż go rozumiemy i znamy jego „składnię” ( w końcu wszyscy wychowywaliśmy się na telewizji), to niekoniecznie umiemy się nim sami posługiwać. Wystarczyło jednak kilka godzin, by przełamać bariery, a niektórym reporterom występowanie przed kamerą naprawdę się spodobało. Produkcja video w Raciborzu, Wodzisławiu i Rybniku idzie pełną parą, o czym można się przekonać, zaglądając na stronę Nowiny.tv.

W perspektywie listopadowych wyborów samorządowych, które zwykle przyciągają większą liczbę czytelników na strony internetowe gazet lokalnych i są doskonałą okazją do wypromowania własnych kanałów video zachęcam redaktorów naczelnych, by poszli w ślady Nowin i pomyśleli o przeszkoleniu swoich zespołów.

Rozmowa o Wołyniu w radiu TOK FM

Dziś miałem okazję porozmawiać z Pawłem Sulikiem z radia TOK FM na temat wydarzeń na Wołyniu w 1943 roku: skuteczności polskiej samoobrony, historiach ludzi ocalonych z rzezi, motywacjach dokonujących eksterminacji i przyczynach kultu UPA na Ukrainie. Okazją do rozmowy był mój 13-stronicowy materiał, który znalazł się w czerwcowym wydaniu Focusa Historia. Polecam. Zapis rozmowy pod linkiem poniżej:

http://bi.gazeta.pl/im/4/14108/m14108024.mp3?skad=rss

Jak naprawdę zginął Kutschera: relacja uczestnika akcji Michała Issajewicza, ps.”Miś”

W filmie próbuję odtworzyć przebieg warszawskiego zamachu na generała SS Franza Kutscherę z 1 lutego 1944 roku na podstawie nagranej relacji bezpośredniego uczestnika akcji, Michała Issajewicza ps.”Miś”. Do zilustrowania relacji wykorzystałem kilka scen z filmów „Generał Nil” (2009) i „Zamach” (1958). Żaden z nich nie pokazywał wiernie przebiegu akcji, jednak niektóre momenty odpowiadają (mniej więcej) prawdzie historycznej. Pod koniec filmu galeria zdjęć uczestników akcji „Pług”, którzy zginęli, zmarli po wojnie oraz żyjących w momencie tworzenia filmu (styczeń 2012): Michała Issajewicza „Misia”, łączniczek „Kamy” (Maria Stypułkowska-Chojecka) i „Dewajtis” (Elżbieta Dziębowska).

PS. Michał Issajewicz zmarł 5 marca 2012 roku w Warszawie. Miał 91 lat.

Podsumowanie cyklu szkoleń i warsztatów dziennikarskich na Śląsku

Od września do listopada miałem przyjemność realizować, przy współpracy z fundacją Arteria z Zabrza, cykl szkoleń dla dziennikarzy ze Śląska w ramach unijnego projektu Profesjonalne kadry mediów lokalnych. Pierwszy, czterodniowy cykl szkoleń (powtórzony następnie w październiku dla kolejnych uczestników), nosił nazwę „Warsztaty specjalistyczne” i obejmował m.in. takie tematy, jak:

  • Doskonalenie pracy redakcji
  • Doskonalenie przekazu dziennikarskiego
  • Dziennikarstwo specjalistyczne
  • Dziennikarstwo multimedialne

Drugi, również czterodniowy cykl o nazwie Warsztaty media internetowe odpowiadał na pytania:

  • Jak pisać do Internetu?
  • Jak tworzyć i publikować multimedialne relacje?
  • Jak tworzyć interesującą grafikę na stronie i w publikacji internetowej?
  • Jak wykorzystywać social media w pracy dziennikarskiej?

Szkolenia obejmowały m.in. doskonalenie pisania tekstów do prasy i internetu z uwzględnieniem różnych form leadów i tytułów, tworzenie krótkich reporterskich filmów video oraz wykorzystywanie serwisów społecznościowych do poszukiwania interesujących tematów. Większość zajęć miała charakter warsztatowy, służący praktycznemu wykorzystaniu przyswojonej wiedzy.

W wydanej przez fundację Arteria publikacji podsumowującej szkolenie opublikowałem dwa teksty, będące analizą wyzwań stojących przez prasą lokalną oraz wszystkimi dziennikarzami, którzy chcą osiągać zawodowe sukcesy w epoce multimediów. Teksty można przeczytać, klikając linki poniżej:

Po co szkolić dziennikarzy?

„Uwaga, nagrywają!” czyli jak multimedialny internet uczłowieczył i…  odczłowieczył dziennikarstwo

Zapraszam do lektury i zamieszczania komentarzy.

Szkolenia dziennikarskie: pierwszy multimedialny reporter wyruszył w teren

Największą satysfakcją dla trenera dziennikarstwa jest moment, w którym przeszkoleni ludzie wyruszają w teren, by wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce. Szczególnie, kiedy dotyczy to nowych sposobów zdobywania i publikowania informacji, takich jak dziennikarstwo multimedialne. Taką satysfakcję miałem pod koniec września, kiedy odezwał się jeden z uczestników Akademii Prasy Lokalnej Plus, Łukasz Żyła z Rybnika, który napisał:

Dzień dobry, czy posiada Pan może jeszcze te materiały z reportera multimedialnego z APL? Chciałbym sobie temat odświeżyć, bo pamiętam, że miał Pan tam kilka cennych i ciekawych informacji. Btw. szkolenie bardzo mi się przydało i po tym jak zakupiłem Canona 7d robię dla Wyborczej wszystko na raz. Trzeba mieć na to system, ale da się zrobić tekst, zdjęcia i wideo na raz. i co najważniejsze, przy tej samej jakości, jest się bardziej mobilnym od telewizji, i jest 2 w jednym foto i wideo http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114884,11367415,Prezes_Kaczynski_w_Czerwionce___Slask_jest_jak_Bawaria_.html
pozdrawiam,
Łukasz Żyła

Materiały oczywiście wysłałem. Korzystając z tej okazji, udostępniam je również czytelnikom tego bloga:

Szkolenie dziennikarskie: zakończenie cyklu warsztatów „Dziennikarz multimedialny” dla redakcji Polskapresse

W maju zakończyłem 9-miesięczny cykl szkoleń z programu „Dziennikarz multimedialny – moduł video” dla redakcji gazet regionalnych, wchodzących w skład grupy wydawniczej Polskapresse. W trakcie 18 seminariów warsztatowych przeszkoleni zostali m.in. reporterzy z Poznania (Głos Wielkopolski), Gdańska (Dziennik Bałtycki), Wrocławia (Gazeta Wrocławska), Łodzi (Dziennik Łódzki i Express Ilustrowany), Krakowa (Gazeta Krakowska), Śląska (Dziennik Zachodni), Lublina (Kurier Lubelski) oraz korespondenci i dziennikarze z należących do Polskapresse tygodników lokalnych.

Głównym tematem szkoleń było tworzenie krótkich relacji video jako uzupełnienia wiadomości, publikowanych w postaci tekstów. Oprócz video uczestnicy szkoleń próbowali również swoich sił w tworzeniu fotocastów – coraz popularniejszej formy dziennikarskiej, łączącej nagrywaną na dyktafon relację audio z pokazem slajdów (zdjęcia z dźwiękiem). Opanowywali również podstawy montażu filmowego. Stałym elementem zajęć były warsztaty kreatywne z tworzenia tematów do relacji video.

Wnioski? Każdy z nas nosi dziś w kieszeni podręczne studio filmowe: aparat, kamerę, dyktafon i komputer z dostępem do internetu. To wszystko mamy przecież w swoich smartfonach. Tymczasem w pracy dziennikarskiej wykorzystujemy zaledwie ułamek możliwości tego sprzętu. Okazuje się jednak, że łatwo można to zmienić. W ciągu zaledwie 8-godzinnych zajęć nawet ludzie, którzy nie mieli dotąd nic wspólnego z filmowaniem, byli w stanie skutecznie opanować tą formę reporterskiej relacji.

Szkolenie video: jak przeprowadzić uliczną sondę?

Film „Jaka to melodia?” powstał jako efekt szkolenia video, przeprowadzonego przez Agencję Medialną Andrzej Fedorowicz. Jego autorami są dziennikarze łódzkich gazet, którzy brali udział w zajęciach. Video zostało nakręcone za pomocą amatorskiej kamery Canon Legria, a zmontowane w programie Pinnacle Studio 14 Ultimate.

Aby zamówić szkolenie: biuro@amaf.pl, 602 228 679

Szkolenia dziennikarskie: Akademia Prasy Lokalnej Plus zrealizowała program

Z końcem sierpnia br. zakończyła działalność Akademia Prasy Lokalnej Plus -projekt finansowany ze środków unijnych pod patronatem Izby Wydawców Prasy. W ramach APL+ zostało przeszkolonych niemal 400 dziennikarzy z kilkudziesięciu lokalnych tygodników z całej Polski. Agencja Medialna zrealizowała dla APL+ osiem dwudniowych szkoleń z trzech tematów:

  • Doskonalenie warsztatu redaktora
  • Dziennikarstwo specjalistyczne
  • Multimedialny Reporter

Zainteresowanych tematyką i zakresem tych szkoleń zapraszam do kontaktu. Mail: biuro@amaf.pl lub telefon: 602 228 679.

Szkolenia dziennikarskie: jak robić dobre zdjęcia?

Wielu dziennikarzy wykonuje jednocześnie obowiązki fotoreporterów, z lepszym lub gorszym skutkiem. Często uważają, że niedoskonałość robionych przez nich zdjęć bierze się ze słabej jakości sprzętu, którego używają. Doświadczony fotoreporter Piotr Bławicki obala ten mit: jakość zdjęcia zależy od nas samych, nie od aparatu. Poniższe video pokazuje, jakie błędy najczęściej popełniają niedoświadczeni właściciele cyfrowych lustrzanek i jak im zaradzić.

Często zdarza się, że jadąc na temat dziennikarz nie wie, w jakim miejscu i sytuacji będzie robił zdjęcie. Ostateczna jego jakość zależy nie tylko od oświetlenia, ale nawet od koloru ubrania fotografowanej osoby.
Drugi film odpowiada na pytanie, jak prawidłowo robić korekcję naświetlania w „warunkach bojowych”, aby zdjęcie miało jakość kwalifikującą je do druku.

Aby zamówić szkolenie: biuro@amaf.pl, 602 228 679

Wywiady i poradniki video dla Multimedia Polska

W listopadzie Agencja Medialna rozpoczęła tworzenie kanału video w serwisie You Tube dla operatora telewizji kablowej Multimedia Polska. Jest to część projektu związanego z promocją tej firmy w internecie.

Filmy mogą być oglądane zarówno poprzez blog poradniczy poświęcony telewizji cyfrowej www.multi-blog.pl, jak i bezpośrednio z serwisu You Tube. Można też do nich trafić także klikając w widget z listą filmów zamieszczony w lewym bocznym pasku na dole tej strony.

Poradniki i wywiady poświęcone są szeroko pojętej telewizji cyfrowej oraz technologiom wyświetlania obrazu, także trójwymiarowego, który stał się hitem tego roku po premierze filmu „Avatar” Jamesa Camerona.

Obecnie zarówno na stronie multi-blog.pl, jak i w kanale You Tube przybywa tygodniowo jeden film realizowany  przez Agencję Medialną. Filmy te są również emitowane w kanale kablowym Multimedia Polska dla abonentów tej firmy.

  • Zobacz też video: Jak zrobić kino domowe w niewielkim pomieszczeniu?

video>

Nowe media – seminarium dla dziennikarzy i redaktorów prasy regionalnej w Kijowie

W październiku Agencja Medialna we współpracy z Wschodnioeuropejskim Centrum Demokratycznym (Warszawa) oraz Instytutem Rozwoju Prasy Regionalnej (Kijów) przeprowadziła szkolenie, pokazujące możliwości wykorzystania tzw. nowych mediów w pracy gazet lokalnych. Szkolenie obejmowało takie tematy, jak:

  1. Nowi użytkownicy mediów. Czego oczekują?
  2. Nowe technologie i trendy
  3. Rola i funkcja nowych mediów w społeczeństwie
  4. Wymagania dla dziennikarzy nowych mediów
  5. Nowe standardy: treść (kontent) , zbieranie i obróbka informacji
  6. Praca ze źródłami
  7. Wyposażenie multimedialnego reportera
  8. Interaktywność i kreowanie zawartości mediów przez użytkowników
  9. Wymagania wobec tekstów
  10. Multimedialny przekaz. Struktura i elementy
  11. Graficzne elementy nowych mediów: zdjęcia, infografiki, slajd-show, wideo, audio.

Część praktyczna obejmowała:

  1. przygotowanie i montaż krótkich reportaży i wywiadów video
  2. prezentację zdjęć w formie slideshow na stronie internetowej (z dźwiękiem i bez)
  3. wymianę informacji między dziennikarzami i redakcjami poprzez serwisy społecznościowe YouTube, SlideShare i Twitter
  4. zakładanie blogów informacyjnych

W czasie trwającego 4 dni seminarium w Kijowie przeszkoleni zostali dziennikarze i redaktorzy z 15 gazet lokalnych ze wszystkich obwodów Ukrainy.

Kto ma internet, ten ma władzę (4)

Największym krajem, któremu dziś udaje się kontrolować internet, są Chiny. Dlatego w ostatnich latach do Pekinu pielgrzymują ministrowie informacji dyktatorskich rządów, by wprowadzić tamtejsze doświadczenia także w swoich państwach. Do krajów, które organizacja Reporterzy Bez Granic (RSF) uznała za „wrogów Internetu” należą oprócz Chin także Birma, Kuba, Egipt, Iran, Korea Północna, Arabia Saudyjska, Syria, Tunezja, Turkmenistan, Uzbekistan, Wietnam oraz Białoruś. Korzystanie z sieci jest tam często ograniczone do ściśle kontrolowanych przez policję kafejek internetowych, a za publikowanie „treści antypaństwowych” w internecie grożą wieloletnie wyroki więzienia.

Do 1998 roku przeciętny Chińczyk nie miał w ogóle możliwości korzystania z sieci. Jednak partia komunistyczna, obawiając się, że doprowadzi to do cywilizacyjnego zacofania kraju, zgodziła się na publiczny dostęp do Internetu. Jednocześnie rozpoczęło się wdrażanie projektu o nazwie Złota Tarcza, który jest dziś uważany za najbardziej wyrafinowany system cenzury na świecie.

Projekt, który poza granicami Chin zyskał sobie szybko nazwę The Great Firewall of China, umożliwia obecnie kontrolę 130 milionów internatów w tym kraju (więcej jest tylko w USA) na wiele różnych sposobów. Poza blokowaniem dostępu do stron zawierających niepożądane przez władze zwroty, takie jak „ Tian’anmen”, „Falun Gong,”, Dalaj Lama”, „Tybet”, „Tajwan” i tysiące innych, w całym kraju prowadzona jest akcja wyłapywania osób publikujących zakazane treści oraz webmasterów, próbujących ominąć blokady. Według organizacji Amnesty International w Chinach co najmniej 54 osoby są więzione za publikacje w sieci. Według Reporterów bez Granic cyberdysydentów jest co najmniej 81.

Jednak w sytuacji, gdy w chińskiej sieci każdego dnia przybywa 50 tysięcy nowych blogów, rząd nie ma możliwości kontroli wszystkiego za pomocą techniki i policji. Dlatego władze zatrudniają w całym kraju 30 tysięcy cenzorów, którzy ręcznie usuwają nieprawomyślne wpisy lub zmieniają ich treść. Dodatkowo władze Pekinu rozpoczęły ostatnio rekrutację 10 tysięcy społecznych „kontrolerów sieci”, którzy mają pomóc urzędnikom w monitorowaniu 370 tysięcy stron internetowych zarejestrowanych w tym mieście.

Chiński rząd wykorzystuje także sprytnie fakt, że olbrzymi internetowy potencjał kraju (na razie dostęp do sieci ma w nim niecałe 10 procent obywateli) jest łakomym kąskiem dla firm takich jak Microsoft, Google czy Yahoo!. Warunkiem wpuszczenia tych firm do kraju jest zgoda na cenzurę chińskiej wersji ich produktów. W ten sposób Microsoft musiał zgodzić się na blokowanie słowa „wolność” w blogach internatów, Google na usuwanie niepożądanych przez władze stron z chińskiej wersji wyszukiwarki, MySpace na wyrzucenie z serwisu grup dyskusyjnych dotyczących religii i polityki, a Skype na wycinanie „niebezpiecznych” słów z rozmów tekstowych.

Najdalej posunął się portal Yahoo!, który udostępnił chińskim władzom adres IP komputera i e-maila opozycjonisty Shi Tao, oskarżonego przez władze o ujawnienie, za pośrednictwem skrzynki mailowej Yahoo!, tajnej instrukcji, jak prasa ma reagować na 15 rocznicę masakry na placu Tian’anmen. Na podstawie tych dowodów Shi Tao został skazany na 10 lat więzienia.

Eksperci przyznają jednak, że nawet najbardziej totalitarnym reżimom nie uda się na dłuższą metę kontrolować ani ograniczać wolności w sieci. Na świecie jest już 1,6 miliarda użytkowników Internetu co oznacza, że co czwarty człowiek może kontaktować się bezpośrednio z innymi mieszkańcami naszej planety. Do telewizji BBC przeciekł niedawno nakręcony komórką film pokazujący, jak studenci uniwersytetu w Hawanie ostro skrytykowali przewodniczącego kubańskiego parlamentu, Ricardo Alarcona, za brak dostępu do serwisów filmowych i społecznościowych oraz cenzurę Internetu w tym kraju (zobacz film poniżej). Kuba jest na 165 miejscu wśród wszystkich krajów pod względem wolności słowa. Gorzej jest tylko w Erytrei, Turkmenistanie i Korei Północnej.

video>

Również chińskie władze musiały wycofać się z projektu instalowania w każdym sprzedawanym w tym kraju komputerze oprogramowania cenzurującego o nazwie Zielona Tama, co miało nastąpić od 1 lipca. Pod naciskiem chińskich internatów, którzy zagrozili bojkotem sieci w tym dniu, rząd przesunął wdrażanie projektu na bliżej nieokreślony termin. Użytkownicy sieci na całym świecie mogli świętować swoje małe zwycięstwo. „Cyfrowa kurtyna” pęka.

Jeśli interesują Cię szkolenia i publikacje na omówione w artułach tematy, wyślij mail na adres: biuro@amaf.pl

Kto ma internet, ten ma władzę (2)

Wydarzenia 2001-2002 z Filipin i Korei pokazały, jak wielki wpływ na politykę mogą mieć nowoczesne technologie w rękach zwykłych ludzi. Politycy na całym świecie szybko wyciągnęli z tego wnioski – często zupełnie odmienne. Ci z demokratycznych krajów zaczęli planować swoje kampanie wyborcze tak, by jak najlepiej dotrzeć do młodych i wykształconych wyborców-internautów. Z kolei dyktatorzy zaczęli robić wszystko, by nie powtórzył się w ich krajach scenariusz Josepha Estrady czy Roh Moo Hyuna.

W 2004 roku Howard Dean (powyżej), kandydat Partii Demokratycznej w prawyborach w USA, zmobilizował za pośrednictwem swojego internetowego bloga 138 tysięcy wolontariuszy, którzy poprowadzili jego kampanię wyborczą w 820 miejscowościach na terenie Stanów Zjednoczonych. Fundusze na kampanię zdobywał dzięki datkom od internautów. Zwycięstwa wprawdzie nie uzyskał, ale przetarł szlak swoim następcom, z których najpojętniejszym okazał się Barrack Hussein Obama. Ten już doskonale potrafił wykorzystać fakt, że w USA 160 milionów ludzi ma odstęp do Internetu, a 70 milionów korzysta z niego regularnie.

Wyborcza strona internetowa Barracka Obamy (powyżej) stała się głównym motorem napędowym jego kampanii w 2008 roku. Zawierała m.in. program o nazwie „Sąsiad z sąsiadem”, dzięki któremu każdy wyborca mógł sprawdzić, kto w jego najbliższej okolicy wciąż nie zadeklarował, na kogo będzie głosować. Do programu dołączona była instrukcja, jak przekonywać niezdecydowanych wyborców. To okazało się przełomem. Obama pokonał o 7 procent głosów kontrkandydata Johna McCaina, który nie potrafił zmobilizować wyborców przez internet. Jego doradcy nie rozumieli, że równie skutecznie można pozyskiwać głosy dzięki filmikom zamieszczanym na YouTube czy zdjęciom przyjaciół w serwisach Facebook i MySpace, co spotykając się z wyborcami na wiecach.

video>serwisy społecznościowe. Efekt? Zamiast spodziewanych 400 osób, na manifestację w centrum Kiszyniowa przyszło 15 tysięcy młodych ludzi (zobacz film powyżej).

Organizatorzy nie byli w stanie zapanować nad takim tłumem. Doszło do zamieszek, manifestanci splądrowali parlament i wdarli się do siedziby prezydenta. Aresztowano o 800 osób, ale komuniści zostali zmuszeni do powtórnego przeliczenia oddanych w wyborach głosów. Jeden z najbiedniejszych krajów europy stał się prekursorem nowego typu rewolucji – rewolucji „twitterowej”.

W następnych odcinkach: o cyberwojnie domowej w Iranie, sposobach walki politycznej w sieci oraz tym, co się dzieje w krajach za “cyfrową kurtyną”.

Kto ma internet, ten ma władzę (1)

Bronią buntowników XXI wieku nie są już kamienie i butelki z benzyną, a telefony komórkowe i komputery z dostępem do Internetu. Dyktatorzy na całym świecie także coraz mniej polegają na policji i wojsku, a coraz więcej inwestują w technologie, pozwalające na skuteczną walkę z cyberdysydentami. Kto wygra tę próbę sił?

video>dzięki Internetowi – mógł zobaczyć wstrząsające zdjęcia z ogarniętego powyborczymi zamieszkami Iranu.

Dla dyktatorskich reżimów internet i telefony komórkowe są dziś największym wyzwaniem. Z jednej strony – nie da się bez nich budować nowoczesnej i wydajnej gospodarki. Z drugiej – dla młodych i wykształconych ludzi z sieć stała się oazą wolności. Jak się okazało, bardzo niebezpieczną dla totalitarnej władzy.

Pierwszym prezydentem, który stracił urząd dzięki mailom i sms-om był Joseph Ejercito Estrada (powyżej). W ciągu trzech lat rządów ten filipiński populista zdefraudował kilka miliardów dolarów z państwowych funduszy. 20 stycznia 2001 roku wściekli mieszkańcy Manili, stolicy kraju, zaczęli rozsyłać do znajomych sms-y i maile o treści „Go 2EDSA, wear black”. Ten skrót oznaczał „Idź na (aleję) Epifanio de los Santos, załóż czarne ubranie”.

Zwołana przez komórki i komputery demonstracja zgromadziła milion ludzi. W ciągu następnych dni ubrany na czarno tłum gromadził się jeszcze kilkakrotnie. Prezydent Estrada musiał ustąpić (po czym został skazany na dożywocie).

Kiedy więc po wyborach w Iranie zwolennicy opozycyjnego kandydata Mir Hosseina Mousaviego (na zdjęciu powyżej) zapowiedzieli,  że nie uznają jego przegranej i zaczęli zwoływać się na demonstracje, jedną z pierwszych decyzji reżimu było wyłączenie nadajników telefonii komórkowej i blokada serwisu społecznościowego Facebook (odpowiednik naszej-klasy.pl), w którym Mousavi  prowadził wcześniej kampanię wyboczą, pozyskując tysiące młodych zwolenników. Wiedział, co robi. Siedem lat wcześniej inny „człowiek znikąd” wygrał w podobny sposób wybory w Korei Południowej.

W 2002 roku liberał Roh Moo Hyun nie miał szans na zwycięstwo w wyborach prezydenckich. Trzy główne konserwatywne dzienniki kraju – mające 80 procent rynku – popierały kandydaturę Li Hoi Changa z Partii Narodowej. Również telewizja nie była mu przychylna. Nieoczekiwane poparcie przyszło ze strony serwisu internetowego OhmyNews.

Ten założony w 2000 roku portal w ciągu dwóch lat stał największym forum dyskusyjnym na świecie, działającym pod hasłem „Każdy obywatel jest reporterem”. Publikowało w nim swoje teksty 300 tysięcy dziennikarzy-amatorów, najczęściej nastawionych opozycyjnie wobec rządzącej ekipy i oficjalnych mediów.

Roh Moo Hyun (powyżej) jako pierwszy polityk na świecie zrozumiał, jaka siła drzemie w tym spontanicznym obywatelskim ruchu. Swoją kampanię wyborczą oparł na Internecie, do którego w 2002 roku miało dostęp już ponad 70 procent mieszkańców Korei Południowej, będącej jednym z najlepiej zinformatyzowanych krajów świata. Za pośrednictwem OhmyNews zaczęły powstawać lokalne komitety wyborcze, rozpoczęło się zbieranie funduszy i organizowanie wieców poparcia. 19 grudnia 2002 roku nadszedł dzień próby.

Pierwsze sondaże z dnia wyborów nie były korzystne dla Roh Moo Hyuna. Jego kontrkandydat miał cały czas przewagę. Wtedy wolontariusze z OhmyNews rozpoczęli rozsyłanie maili i sms-ów z prośbą o poparcie. Dotarły one do 800 tysięcy wyborców. Finisz głosowania był imponujący. W ciągu ostatnich kilku godzin przed zamknięciem lokali wyborczych liberał wyprzedził swojego konkurenta o 570 980 głosów. Roh Moo Hyun został pierwszym w historii prezydentem wybranym dzięki internautom.

W następnych odcinkach: o pierwszych internetowych kampaniach wyborczych w USA, cyberwojnach domowych w Mołdawii i Iranie, sposobach walki politycznej w sieci oraz tym, co się dzieje w krajach za „cyfrową kurtyną”.